Vrij en blij

Heerlijk reizen en leven zonder plan!

2 x Snow Canyon State Park

| 2 reacties

Posted from Address not found.

Eerst in St. George nog even naar die voorband van de Jeep, die steeds een beetje leegloopt, laten kijken. OK, 1 ½ uur later zit er een nieuwe band om, want er zat een spijker in de zijkant.

Nu gaan we door naar Snow Canyon State Park.

Ongeveer 180 miljoen jaar geleden was een groot deel van het gebied dat nu de staat Utah is, bedolven onder een dikke laag zand. Door het enorme gewicht werden de onderste lagen samengedrukt; de rotslagen die hierdoor werden gevormd worden nu Navajo Sandstone genoemd. Navajo Sandstone is heel licht van kleur, je ziet vooral witte en oranje tinten. Water, vorst en wind hebben in de rotslagen talrijke canyons uitgeslepen; een van die canyons is nu bekend als Snow Canyon State Park. Tot twee keer toe is, nadat in de nabije omgeving een uitbarsting plaatsvond, lava door deze canyon gestroomd; de eerste keer is 2,5 miljoen jaar geleden, de tweede keer gebeurde dat – in geologisch opzicht nog zeer recent – ongeveer 10.000 jaar geleden. Je treft in het park dan ook op diverse plaatsen hele donkere basaltlagen aan.

De naam van het park heeft niet, zoals soms wordt gedacht, met sneeuw te maken. Het park is vernoemd naar de 19e eeuwse pioniers Lorenzo en Erastus Snow.

Eerst waren hier de Anasazi Indians, toen de Paiute Indians. In 1850 kwamen de Mormon Pioneers, die ook hun namen hier achter lieten.

Een klein stukje lopen en je staat in Jenny’s Canyon. Die kleur en structuur van het steen is onvoorstelbaar. Maar ook die hoogte van die rotswanden.

Als we de Sand Dunes oplopen zien we deze sporen. Ze zouden van deze hagedis kunnen zijn?

Na een late lunch gaan we terug naar huis, want dat is wel 3 kwartier rijden. Morgen gaan we terug.

Vandaag is het morgen.

We zijn nu wat eerder in het park waardoor we meer tijd hebben om een paar korte hikes te gaan doen. Maar eerst zien we 3 mensen tegen deze enorme wand op klimmen. Spectaculair. Je hoort hen overleggen en lachen, dus ze hebben plezier! Het gaat super voorzichtig met enorme aandacht en adviezen aan elkaar. Wat een sport!

Nog even oefenen Ella en Maya!

We proberen de Hidden Pinyon Trail te lopen, maar dat vinden wij al gauw te veel geklauter. Fantastisch zoals alle trails hier zijn aangegeven. Je kunt bijna niet verdwalen in dit mega grote gebied, waar ook de film Butch Cassidy and the Sundance Kid is opgenomen.

Dan lopen we een stuk van de Butterfly Trail

en aansluitend een gedeelte van de Petrified Dunes Trail.

Die Lava boeit natuurlijk ook. Die jongste lava is pikzwart en steekt mooi af tegen de andere kleuren hier.

 

En ook hier hebben de chollas het naar hun zin.

Terug bij de Sand Dunes gaan we zitten lunchen en kijken ondertussen naar deze twee klimmers.

En dan komt ook de cowboy terug met zijn paard. Het dier krijgt wat brokken en stapt vervolgens rustig in om naar huis te gaan.

Wij ook.

2 reacties

  1. Jan riep, Puk heft weer een nieuw verhaal met heel vervelende foto’s. Nieuwsgierig als ik ben direct gelezen en de plaatjes bekeken, super mooi en goed te zien door de grote zoom. Fijn dat jullie weer kunnen lopen alhoewel het in dat zand niet mee zal vallen. Goede reis van de week, hou hem tussen de lijntjes, als die er al zijn. Liefs

  2. De spoortjes lijken inderdaad wel van een hagedis. Soms zie je dan een spoor van de staart die door het zand sleept. Deze had misschien haast 🙂

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.